Selecteer een pagina

Ik zie haar nog staan, zwaar gefrustreerd, tranen in haar ogen: “Gadverdamme mama is er niks anders dan roze, paars en glitters voor meisjes?! Er zijn toch ook meisjes die daar niet van houden?!”. We hadden ondertussen al een winkel of zeven van binnen gezien en overal hetzelfde liedje, roze en glitters en een dochter met humeur ver beneden vriespunt.

“Die jas vind ik leuk mam, die is tenminste stoer én groen!”, ze wijst naar een sportief jack. Als we er naar toe lopen hoor ik ineens een teleurgesteld: “Oh.. laat maar, die is voor jongens, hij hangt op de jongensafdeling. Straks lacht iedereen me uit omdat in een jongensjas aan heb…”. Ik ben het ondertussen meer dan zat om winkel in, winkel uit te lopen en overal hetzelfde aan te treffen: stereotype meisjeskleding, prinsessenspul en glitters. Tel daarbij op een een kind dat steeds bozer wordt, dan verlies je vanzelf wel je geduld en je goede humeur. “Zeur niet, dat ziet niemand, wat maakt jou dat nou uit, we kopen gewoon die jas!”. Maar het maakt haar wel wat uit en eigenlijk zeurt ze niet, maar heeft ze gewoon gelijk. Zonder jas zit ze zachtjes te huilen in de auto: “Stom achterlijk roze, vieze glitters…”.
Na drie dagen gaat ze gelukkig alsnog overstag, na haar opties te hebben overwogen namelijk: geen jas, een roze jas met glitters of een stoere groene jongensjas. Niemand lachte haar uit.

Een goede maand later begint het hele gezeik weer van voor af aan als we op schoenenjacht moeten. Dochterlief heeft super smalle voeten, we zijn dus afhankelijk van een speciaalzaak en het aanbod alhier. En wederom is het één en al glitter, parelmoer en getrut. Zelfs de nestels zijn voorzien van glitter! Niks mis met glitter, er zijn zat meiden die hier intens gelukkig van worden. Deze meiden hebben keuze genoeg, maar mijn dochter haat nou eenmaal glitter, parelmoer en getrut en heeft géén keuze, behalve… jawel op de jongensafdeling. “Die zijn vet! Blauw met verfspatten! Oh… die zijn voor jongens…”, dankzij de super leuke verkoopster die roept dat ze daar ‘schijt aan moet hebben, want ze zijn echt wel heel vet’ gaan we met de ‘jongens’ gympen naar huis.

Toch blijven we hier tegenaan lopen in de winkels, stereotype meisjes- en jongenskleding. Nee dat is niet erg, maar het is wel lastig als je nou niet bepaald een stereotype bent en je min of meer gedwongen in hokjes wordt getrut.

Mijn dametje kijkt inmiddels veel verder dan etiketten en kiest wat ze zelf wil en waar ze zich goed bij voelt, maar het was best een drempel. De Hema heeft nu bedacht om in plaats van ‘jongens’ en ‘meisjes’ te kiezen voor ‘kinderen’, gewoon lekker neutraal en evengoed volkomen duidelijk. Heerlijk voor meiden die nou net niet voor het stereotype meidenspul gaan, maar die ook wel eens een shirt met dinosaurus willen of een andere kleur dan roze! En omgekeerd zullen er vast jongens zijn die wel eens wat anders willen dan auto’s en blauw. Hadden ze van mij al veel eerder mogen doen.

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. Meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies". Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen. De privacy verklaring kunt u hier lezen.

Close